1. دوران پیش از استقلال (پیش از ۱۹۴۵)
در دوران استعمار هلند، نمایشگاهها در اندونزی عمدتاً نمایشهای بازرگانی کوچک محلی بودند که در شهرهای بندری مانند باتاویا (جاکارتای کنونی) و سورابایا برگزار میشدند.
هدف اصلی آنها نمایش محصولات کشاورزی مانند قهوه، قند، لاستیک و ادویهجات بود که مستقیماً به صادرات برای اروپا مربوط میشد.
2. دوران پس از استقلال (۱۹۴۵ تا دهه ۱۹۶۰)
پس از استقلال، دولت نوپای اندونزی از نمایشگاهها بهعنوان ابزاری برای:
- ترویج تولیدات داخلی،
- تحریک مصرف ملی و
- معرفی صنایع نوپا
استفاده کرد.
در آن دوران، نمایشگاهها اغلب در قالب “Pekan Raya” (هفته بازار) برگزار میشدند.
مشهورترین آنها Pekan Raya Indonesia بود که بعدها پایهگذار یکی از بزرگترین نمایشگاههای امروزی این کشور شد.
3. ظهور ساختار مدرن نمایشگاهی (از دهه ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰)
در سال ۱۹۶۸ نمایشگاه ملی تحت عنوان Jakarta Fair (Pekan Raya Jakarta) در مرکز شهر آغاز به کار کرد.
با گذر زمان این رویداد:
- به نماد توسعه اقتصادی اندونزی تبدیل شد،
- حضور شرکتهای خارجی (خصوصاً از ژاپن، آمریکا و اروپا) را جذب کرد،
- و محل معرفی فناوری، کالاهای صنعتی و ماشینآلات شد.
در دهه ۱۹۸۰ میلادی، دولت پروژه Jakarta International Expo (JIExpo) را در منطقه کمپر (Kemayoran) راهاندازی کرد که امروز مهمترین محل برگزاری نمایشگاههای کشور است.
4. دوران رشد و بینالمللیشدن (۲۰۰۰ تا امروز)
با رشد پایدار اقتصادی در دهههای اخیر، اندونزی به یکی از محورهای نمایشگاهی جنوب شرق آسیا تبدیل شده است. تعدادی از مهمترین نمایشگاههای بزرگ کنونی عبارتند از:
- Trade Expo Indonesia – بزرگترین نمایشگاه صادراتی کشور (از ۱۹۸۵ تاکنون)
- IndoBuildTech Expo – در حوزه ساختوساز و معماری
- Indo Defense Expo & Forum – رویداد دفاعی و امنیتی معتبر منطقه
- Indonesia International Furniture Expo (IFEX) – نمایشگاه بینالمللی مبلمان
- Jakarta Fair (PRJ) – همچنان بزرگترین جشنواره اقتصادی و فرهنگی اندونزی
امروزه، اندونزی با بیش از ۱۵۰ مرکز نمایشگاهی و کنوانسیون، سالانه صدها نمایشگاه تخصصی در زمینههایی چون گردشگری، انرژی، شیلات، فناوری، صنایع خلاق و حملونقل برگزار میکند.
5. نقش فرهنگی و منطقهای
نمایشگاهها در اندونزی تنها اقتصادی نیستند؛ بلکه جلوهای از فرهنگ چندقومیتی این کشورند.
در اکثر رویدادهای بزرگ، محورهایی از:
- موسیقی سنتی (گانگسا و گاملان)،
- صنایعدستی بومی،
- و آیینهای محلی
نیز گنجانده میشوند تا همزمان بعد فرهنگی و توریستی کشور تقویت شود.
